Çarpışmanın algılanması

Seyir halinde olan bir otomobil, çoğunlukla önden olsa da, her açıdan darbe alabilir. Hatta bir yere çarpmadan aracın kontrolünün kaybedilmesiyle takla atmak da olasılıklar dahilindedir. Böyle durumlarda hangi havayastıklarının aktive olacağına sensörler karar veriyor. ECU (Elektronik Kontrol Ünitesi) sensörlerden gelen verileri sürekli değerlendirerek, hareket yönünde, hızda veya dengede meydana gelen değişliklere göre çarpmaya muhtemel yöndeki havayastıklarını 2 milisaniye içinde patlamaya hazır hale getiriyor.

Kompozit yapılı naylon yastık, üzeri film tabir edilen pudra ile kaplanarak, alev alması güç bir ünite haline getirilerek sisteme entegre ediliyor. Aslında sistemin kalbi olan ve yastık olarak tabir edilen, şişerek emme işlevini yerini getiren kısım, çarpışma gerilimini en çok hisseden bölüm olma özelliğine sahip. Nitrojen gazı ile patlama yapan havayastıkları, sürücünün ya da yolcunun temasına 12.5 cm kala tamamen şişmiş duruma geliyor. Genel olarak 30 milisaniyede tamamen patlayan bir havayastığı çarpışmanın etkisi ile 80 ile 100 milisaniyede nitrojeni hava deliklerinden boşaltmaya başlıyor. Çarpışmanın etkisi ile ateşlenen katı yakıt, havayastığının içini 322 km/s hızla dolduruyor. Bu arada, havayastıklarının periyodik bakımlarının yapılması gerektiğini, havayastığının gaz jeneratöründeki problemlerin havayastığının çalışmasını engelleyebileceğini de belirtmek gerek. Uzmanlar, bir havayastığının ortalama ömrünün yaklaşık 15 yıl olduğunu belirtiyor.